Voetbalclub OSM ’75 in diepe rouw na overlijden speelsters Joann (18) en Oona (17) uit Maarssen

De Utrechtse voetbalwereld en het doorgaans zo rustige Maarssen zijn opgeschrikt door een van de meest hartverscheurende en gitzwarte tragedies van de afgelopen jaren. Wat een zorgeloze zomeravond had moeten worden, veranderde in een absolute nachtmerrie die door merg en been gaat. Voetbalclub OSM ’75 is in diepe, ongekende rouw gedompeld na het abrupt wegvallen van twee van haar meest geliefde talenten: de pas 18-jarige Joann Walschots en de 17-jarige Oona Jansen kwamen bij een afschuwelijk auto-ongeluk om het leven.

Het land rouwt, de vlaggen hangen halfstok langs de velden, en het verdriet bij vrienden, familie, clubgenoten en de gehele lokale gemeenschap is met geen pen te beschrijven. Twee jonge levens, vol dromen, passie en een gouden toekomst voor de boeg, zijn in een ondeelbare seconde wreed uit de armen van hun dierbaren gerukt.

Een fatale zondagavond die alles veranderde

De stilte op sportpark Maarschalkerweerd en rond de velden van OSM ’75 is sindsdien om te snijden. Het vreselijke drama voltrekt zich op die gedenkwaardige zondagavond langs de Westkanaaldijk in Maarssenbroek. Joann (18) en Oona (17) zitten samen in een auto die door nog onbekende oorzaak van de weg raakt en met een angstaanjagende klap tegen een boom tot stilstand komt.

Wat er zich in die laatste fractie van een seconde op de Kanaaldijk West precies heeft afgespeeld, is tot op de dag van vandaag onderwerp van intensief en pijnlijk politieonderzoek. Duidelijk is helaas wel dat de impact van de klap verwoestend was. Voor de twee jonge meiden kon de toegesnelde hulpdiensten helaas niets meer betekenen. Hun leven doofde veel te vroeg, waarmee in één klap meerdere gezinnen in een eindeloze nachtmerrie werden gestort.

In de straten van Maarssen en ver daarbuiten is het besef doorgedrongen dat het leven soms intens wreed en oneerlijk kan zijn. Hoe kan het dat twee meiden die nog zo vol in de bloei van hun leven stonden, zo plotseling van de aardbodem verdwijnen?

Zee van bloemen aan de Westkanaaldijk

Wie deze dagen een kijkje neemt bij de Westkanaaldijk in Maarssenbroek, wordt overmand door een verstikkende golf van verdriet. De stroom van aangeslagen mensen, klasgenoten, buurtbewoners en clubgenoten die een laatste eer willen betuigen, houdt geen moment op. De berm is inmiddels veranderd in een enorme, kleurrijke zee van gloeiende kaarsen, hartverwarmende knuffels, persoonlijke afscheidsbriefjes en ontelbare bossen bloemen.

Ooggetuigen en omstanders die het ongeluk zagen gebeuren of kort na de kettingreactie ter plaatse waren, zijn diep getraumatiseerd. Mensen die de meiden nog maar korte tijd daarvoor lachend en vol levenslust hadden gesproken, kunnen het nauwelijks bevatten. “Je gunt dit je allerergste vijand nog niet, laat staan twee jonge meiden met zo’n prachtig hart,” snikt een emotionele buurtbewoner die een witte roos achterlaat bij de boom.

Honderden mensen herdenken Joann en Oona bij OSM ’75

De plek waar het hart van de meiden buiten het veld zo hard klopte, was voetbalclub OSM ’75. Hier stonden Joann en Oona al jarenlang wekelijks met een glimlach op het trainingsveld en in het strijdperk. Ze waren niet zomaar speelsters; ze waren de gangmakers, de vriendinnen, de meiden die de kleedkamer altijd wisten te vullen met vrolijkheid en positiviteit.

Om die enorme leegte samen een plek te geven, vond er op de club een massale en diep indrukwekkende herdenkingsbijeenkomst plaats. Zo’n vijfhonderd aangeslagen clubgenoten, vrienden, familieleden en betrokkenen kwamen in totale stilte samen op het sportpark om Joann en Oona te herdenken. Er werd gehuild, omhelsd en herinneringen werden opgehaald aan de momenten dat de tijd nog onbezorgd leek. De verslagenheid onder de aanwezigen was tastbaar; niemand kreeg fatsoenlijk een woord over de lippen door de dikke tranen die over ieders wangen rolden.

Het bestuur van OSM ’75 reageerde verslagen: “De schok binnen onze vereniging is enorm. Joann en Oona waren zo diep geworteld in onze club. Dat we nu definitief afscheid van ze moeten nemen, tart alle verbeelding. Onze gedachten gaan in de eerste plaats uit naar de ouders, broers, zussen en alle naasten die dit ondraaglijke verlies moeten dragen.”

Een litteken dat nooit meer heelt in Maarssen

Het verlies van Joann Walschots en Oona Jansen laat een niet te dichten gat achter in de gemeenschap van Maarssen. Het laat ons op de meest brute manier inzien hoe breekbaar, kwetsbaar en kostbaar het menselijk leven eigenlijk is. De kantine van OSM ’75 zal nooit meer hetzelfde voelen, de kleedkamer zal voor altijd een lege plek kennen, en de herinnering aan de twee meiden zal generaties lang blijven voortleven in de harten van iedereen die het voorrecht had om hen te kennen.

Terwijl het politieonderzoek naar de exacte toedracht van het ongeval nog in volle gang is, staat het land even stil om de nabestaanden alle kracht van de wereld toe te wensen. Rust in vrede, lieve Joann en Oona. Jullie zullen nooit worden vergeten.