DE JONGE’S IJZIGE BEKENTENIS: “Ik zou alles weer precies zo doen!”

De verhoorzaal in Den Haag trilde op zijn grondvesten. Hugo de Jonge, de man die tijdens de pandemie als een onverstoorbare kapitein het schip door de storm loodste, zat gisteren in de beklaagdenbank voor zijn allereerste coronaverhoor. Het resultaat? Een ijzingwekkende confrontatie waarbij de oud-minister de ene na de andere pijnlijke erkenning deed, maar – tot verbijstering van velen – geen greintje berouw toonde. “Vreselijk? Ja. Anders gedaan? Nee.”

Het was een schouwspel dat Nederland niet snel zal vergeten. De Jonge, zichtbaar gespannen en gewapend met een leger aan adviseurs en een dikke multomap, probeerde de parlementaire enquêtecommissie te overtuigen van zijn gelijk. Hij zat daar, strak in het pak, jasje steeds weer rechtgetrokken, klaar om de geschiedenis te herschrijven. Maar de werkelijkheid bleek weerbarstiger dan de zorgvuldig ingestudeerde woorden van de oud-bewindsman.

Eenzaam sterven: “Intens verdrietig, maar noodzakelijk”

Het meest pijnlijke moment van de dag? De discussie over het beruchte bezoekverbod in verpleeghuizen. We kennen allemaal de verhalen: opa’s en oma’s die in hun laatste levensfase alleen achterbleven, smekend achter glas terwijl de dood hen alleen in een kille kamer kwam halen. Het zijn beelden die op ieders netvlies gebrand staan.

De Jonge gaf ruiterlijk toe: “Het was een vreselijke maatregel.” Hij erkende dat mensen in totale eenzaamheid de laatste adem uitbliezen. Maar de koude politicus in hem nam direct het woord over. Ondanks het “intens verdrietige” resultaat, stelde hij dat hij bij een nieuwe pandemie exact dezelfde beslissing zou nemen. De logica? De zorg mocht niet overbelast raken. Voor De Jonge is de menselijke maat blijkbaar ondergeschikt aan de capaciteit van de IC-bedden. Het is een uitspraak die bij de nabestaanden inslaat als een bom.

“Jacht op artsen” – De geheime agenda van Hugo?

Alsof het leed in de verpleeghuizen nog niet genoeg was, kwam de verhitte discussie over zijn bemoeienis met kritische artsen aan bod. De commissie beet zich vast in een zeer gevoelig dossier: wilde De Jonge artsen laten aanpakken omdat ze “onzin” verspreidden, of omdat ze het gewaagde om de heilige graal – zijn vaccinatiebeleid – te bekritiseren?

De Jonge raakte zichtbaar geïrriteerd. Hij draaide en keerde, gebruikte woorden als “beroepsnormen” en “vertrouwen”, maar de ondertoon was duidelijk: als arts was je een gevaar als je twijfels uitte over ivermectine of de “genetische therapie” (zoals sommigen de vaccins noemden). Hij gaf toe dat hij de zorginspectie tot drie keer toe had gevraagd of er werd ingegrepen tegen deze “afvalligen”.

Was hij de onafhankelijke inspectie aan het sturen? De Jonge ontkende in alle toonaarden. “Ik controleerde alleen of het systeem werkte.” Maar de critici in en buiten de zaal zagen iets anders: een minister die zijn eigen wetenschappelijke waarheid met harde hand wilde afdwingen. Artsen die het waagden om tegen de stroom in te zwemmen, werden volgens De Jonge gezien als saboteurs van de vaccinatiecampagne.

De politiek boven alles

Wat dit verhoor zo explosief maakt, is de houding van de man die zich ooit profileerde als de “zorgzame minister”. Hij benadrukte tot vervelens toe dat het OMT slechts adviseerde en dat de politiek de besluiten nam. De verantwoordelijkheid voor de “vreselijke” gevolgen ligt dus direct bij hem.

Toch blijft hij bij zijn standpunt: de pandemie-aanpak hoefde niet anders. Het is een bijna arrogante weigering om te leren van fouten. Terwijl de rest van Nederland al jaren worstelt met de fysieke, mentale en economische trauma’s van de coronajaren, kijkt De Jonge in de spiegel en ziet hij vooral een minister die “moeilijke keuzes” heeft gemaakt.

Een litteken op onze rechtsstaat

De commissieleden keken soms met opgetrokken wenkbrauwen naar de minister die maar bleef praten. “Hij gebruikt veel woorden om zijn keuzes te verdedigen,” werd er op de publieke tribune gemompeld. En dat was precies wat er aan de hand was. De Jonge is een meester in het praten, maar de essentie blijft schuren.

De hamvraag blijft: wie beschermde Hugo de Jonge echt? De burger, of zijn eigen beleid? Zijn ijzige vastberadenheid om alles weer precies zo te doen, suggereert dat we bij een volgende crisis exact hetzelfde scenario kunnen verwachten. En dat is misschien wel het meest beangstigende inzicht van dit hele verhoor.

Het coronaverhoor is nog lang niet voorbij, maar één ding is na deze dag klip en klaar: Hugo de Jonge heeft geen spijt. Hij heeft alleen een uitleg. En voor de mensen die hun dierbaren alleen zagen sterven, of voor de artsen die hun carrière zagen afbreken door zijn interventies, is die uitleg een klap in het gezicht.

Wat vindt u van de houding van de oud-minister? Was zijn optreden een toonbeeld van krachtig leiderschap in tijden van crisis, of was het een ongevoelige vertoning van machtsmisbruik? De geschiedenis zal oordelen, maar de emoties in Den Haag koken over.