100 DAGEN CHAOS: Is dit de grootste politieke puinhoop in de Nederlandse geschiedenis?

Het was de belofte van een nieuw begin. Een kabinet dat zou luisteren, dat zou verbinden en dat eindelijk orde op zaken zou stellen in Den Haag. Maar nu, exact honderd dagen na het aantreden van de nieuwe bewindslieden, is het enige dat we zien een land in totale verwarring. Terwijl de ministers in hun dure dienstauto’s door Den Haag scheuren, vragen miljoenen Nederlanders zich af: “Wat hebben deze mensen in godsnaam de afgelopen drie maanden gedaan?”

Een feestje in de ivoren toren

Honderd dagen. In het bedrijfsleven is dat de tijd waarin je je inwerkt. In de politiek zou het de tijd moeten zijn waarin de eerste successen worden geboekt. Maar in het Binnenhof lijkt het vooral tijd te zijn voor eindeloze vergaderingen, dure lunches en het schuiven van de schuld op de voorgangers.

Terwijl de gewone man aan de keukentafel de boodschappen ziet stijgen en de huurprijzen door het dak gaan, zitten onze bewindslieden in hun ivoren torens. Ze presenteren ‘visies’, ze maken ‘tafelgesprekken’ en ze schrijven ‘nota’s’. Maar ergens op de weg van de vergadertafel naar de echte wereld gaat het mis. Of beter gezegd: het komt er helemaal niet van. Het is een politiek circus waar de kaartjes steeds duurder worden, maar de voorstelling alleen maar slechter.

De belofte van ‘verbinding’ is een leugen

Weet u nog? Die prachtige verkiezingscampagnes? “We gaan Nederland weer verenigen!” schreeuwden ze vanaf hun podia. Nou, we zijn verenigd hoor. Verenigd in onze woede. Van links tot rechts, van de stad tot het platteland; de kritiek op dit kabinet klinkt als een concert van frustratie.

De politieke partijen die elkaar eerst de tent uit vochten, zitten nu in een gedwongen huwelijk waar de vonk nooit is overgesprongen. Ze praten langs elkaar heen, ze kibbelen over kleine lettertjes terwijl het land in brand staat, en ze proberen wanhopig hun eigen achterban tevreden te houden met hapklare brokken die nergens naar smaken. Het is een spagaat waar zelfs de meest lenige circusartiest jaloers op zou zijn, maar voor Nederland is het pijnlijk om naar te kijken.

De ministers: ‘Stuurloze schepen in een storm’

Kijk eens naar de gezichten van onze ministers tijdens de wekelijkse persconferenties. Het is een parade van onzekerheid. Als ze gevraagd worden naar hun concrete plannen, begint de hakkelpartij. “We kijken ernaar,” “We onderzoeken de mogelijkheden,” “Er moet een breed gedragen visie komen.” Het zijn de codewoorden voor: “We hebben werkelijk geen idee wat we moeten doen.”

Sommige ministers lijken meer bezig met hun imago op sociale media dan met hun daadwerkelijke portefeuille. Ze poseren voor foto’s, ze geven hippe interviews, maar als je doorvraagt over de stikstofcrisis, de zorgkosten of de woningmarkt, dan is het plotseling doodstil. Het zijn stuurloze schepen in een storm, en wij, de burgers, zitten als passagiers aan boord.

‘De honderd dagen van de leegte’

Wat hebben ze nou echt bereikt? Als je de lijstjes bekijkt, zie je vooral veel woorden en heel weinig daden. Het lijkt wel of ze in een bubbel leven waar de tijd stilstaat. Terwijl buiten de wereld verandert, blijven zij hangen in hun eigen retoriek.

De oppositie in de Tweede Kamer smult ervan. Ze staan aan de zijlijn te lachen, terwijl ze de ene na de andere motie indienen die alleen maar bedoeld is om het kabinet nog verder in de hoek te drijven. Het is een schaakspel waarbij de koning allang is gevallen, maar de spelers nog steeds met de pionnen schuiven alsof hun leven ervan afhangt.

De burger is de dupe

Maar wie betaalt de prijs voor dit politieke amateurisme? Dat bent u. De Nederlander die elke maand moet rondkomen, de ondernemer die de belastingen ziet stijgen, de student die geen kamer kan vinden. Terwijl de bewindslieden hun ‘honderd dagen’ vieren met champagne in de Ridderzaal, groeit in het land de kloof tussen de burger en de macht.

De onvrede borrelt onder de oppervlakte. We zien het op straat, we lezen het in de reacties onder elk artikel, en we merken het in de koffieautomaat op het werk. Dit kabinet heeft nog geen honderd dagen nodig om te laten zien dat ze de verbinding met de realiteit volledig kwijt zijn. Ze zijn zo druk met hun eigen politieke overleven, dat ze vergeten waarvoor ze er eigenlijk zitten: voor ons.

Een toekomst zonder visie?

Is er dan helemaal geen lichtpuntje? Je zou het bijna denken. Misschien is het enige positieve aan deze honderd dagen dat de ware aard van dit kabinet zo snel boven water is gekomen. We weten nu wat we hebben: een verzameling mensen die wel wil regeren, maar niet weet hoe ze moet leiden.

De komende maanden zullen cruciaal zijn. Of dit kabinet herpakt zich en komt eindelijk met daden in plaats van woorden, of ze modderen door tot de volgende crisis hen definitief de kop kost. Eén ding is zeker: Nederland is deze politieke spelletjes spuugzat. We willen geen visies, we willen oplossingen. We willen geen vergaderingen, we willen vooruitgang.

Conclusie: Een dikke onvoldoende

Na honderd dagen kunnen we de balans opmaken. Het cijfer? Een dikke onvoldoende. De politieke partijen zijn meer met zichzelf bezig dan met het land. Ze zitten op hun handen terwijl de problemen zich opstapelen. En wij? Wij wachten af. We wachten op de dag dat er eindelijk eens écht iets gebeurt in Den Haag.

Maar voorlopig lijkt het erop dat we moeten toekijken hoe dit politieke drama zich voortzet. Pak de popcorn erbij, want dit kabinet is nog lang niet uitgespeeld. Alleen jammer dat de rekening voor deze slechte voorstelling altijd bij ons belandt.

Wat vind jij van de eerste honderd dagen van dit kabinet? Is het chaos, of geef jij ze nog het voordeel van de twijfel? Laat van je horen in de comments, want wij zijn benieuwd of er nog ergens een optimist rondloopt in Nederland!